Menu
RSS
Viber seleo

Μια χειρουργική επέμβαση σε νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης: Δεν είναι πάντα έτσι όπως το φαντάζεσαι

Xειρουργήθηκε, νοσηλεύτηκε σε νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης και μοιράζεται την εμπειρία του στο Seleo, θέλοντας να μας δείξει ότι δεν είναι πάντα έτσι όπως το φανταζόμαστε. 

 Οι προκαταλήψεις για το σύστημα υγείας της χώρας είναι πολλές. Παλιά κτίρια, κακές συμπεριφορές, ελλείψεις και εξαθλίωση του ασθενή. Συνήθως αυτές είναι οι εικόνες που έχουν πολλοί Έλληνες πολίτες και σκέφτονται να νοσηλευτούν σε ιδιωτικές κλινικές. Δεν αποφεύγει να το ομολογήσει και ο Νίκος που μοιράζεται μαζί μας την εμπειρία του σε δημόσιο νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης. «Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, αλλά κυρίως τα τελευταία χρόνια, ακούγονται και γράφονται πολλά αρνητικά σχόλια  γενικότερα για την δημόσια υγεία. Τα περισσότερα δυστυχώς ανταποκρίνονται στην καθημερινή πραγματικότητα πανελλήνια. Η αλήθεια είναι ότι ήμουν ιδιαίτερα επιφυλακτικός (λίγο η παλαιότητα του κτιρίου, λίγο η περιρρέουσα γενικότερη αρνητική ατμόσφαιρα από  εμπειρίες συγγενών και φίλων σε άλλες κλινικές του νοσοκομείου)» αναφέρει. 

Ο αναγνώστης του Seleo, Νίκος Φραγκιαδάκης εξιστορώντας την εμπειρία του, αποκρούει τις προκαταλήψεις του καθένα μας και δίνει μια διαφορετική εικόνα για τον χώρο της δημόσιας υγείας.

Πραγματοποίησε μια επέμβαση και νοσηλεύτηκε στο νοσοκομείο «Γεννηματάς» στη Θεσσαλονίκη και αφηγείται: 

«Στην ατυχία μου, είχα την τύχη να νοσηλευτώ πρόσφατα, για μία ουρολογική προγραμματισμένη επέμβαση, στην ουρολογική κλινική στο νοσοκομείου Γ. ΓΕΝΝΗΜΑΤΑΣ.

Η αλήθεια είναι ότι ήμουν ιδιαίτερα επιφυλακτικός (λίγο η παλαιότητα του κτιρίου, λίγο η περιρρέουσα γενικότερη αρνητική ατμόσφαιρα από  εμπειρίες συγγενών και φίλων σε άλλες κλινικές του νοσοκομείου).

Οι αρχικές μου επιφυλάξεις κάμφθηκαν όταν πληροφορήθηκα ότι την επέμβαση θα πραγματοποιήσει  ένας νέος γιατρός χειρουργός ουρολόγος, με ειδικότητα και εμπειρία στην νεφρική λιθίαση ονόματι ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ (ο οποίος όπως τελικά αποδείχθηκε πέραν από εξαιρετικός  επιστήμονας, είναι αυτό που θέλουμε όλοι  δίπλα μας στο κρεβάτι του πόνου, τον άνθρωπο).

Σκέφθηκα όσο χάλια και να είναι  το νοσοκομείο, μετράει ο έμπειρος γιατρός και αν όλα πάνε καλά σε 3-4 ημέρες θα εξέλθω.

Την ημέρα της εισαγωγής, αφού πέρασα σχετικά γρήγορα και οργανωμένα τα διαδικαστικά (εδώ τα εύσημα ανήκουν προφανώς στην διοίκηση του νοσοκομείου) ανέβηκα με τον φάκελό μου και το βαλιτσάκι μου στον δεύτερο όροφο όπου στεγάζεται η ουρολογική κλινική. Παρά την παλαιότητα του κτιρίου οι χώροι ήταν ιδιαίτερα προσεγμένοι και καθαροί.

Εκεί στο γραφείο υποδοχής με υποδέχθηκε η προϊσταμένη η οποία αφού πήρε τον ιατρικό φάκελό μου και κατέγραψε τα στοιχεία μου, φώναξε μία νοσηλεύτρια και της είπε «οδήγησε σε παρακαλώ τον κ. Φραγκιαδάκη στο τάδε δωμάτιο».

Η νοσηλεύτρια, με καλοσυνάτη διάθεση  με οδήγησε στο δωμάτιο, μου έδειξε το κρεβάτι μου, την ντουλάπα μου με κλειδί, μου εξήγησε πώς να χρησιμοποιώ τα κουδούνια κ.λ.π. «Ετοιμαστείτε και θα ενημερωθείτε σε λίγο από τους γιατρούς για λεπτομέρειες». Αφού χαιρέτησα και τους υπόλοιπους ασθενείς στο θάλαμο, προσπαθώ να εγκλιματιστώ στο περιβάλλον.

Από τις πρώτες ώρες στον χώρο, αντιλαμβάνεσαι μια συγκροτημένη οργάνωση, επαγγελματισμό και ευπρεπισμό.

Κοντολογίς:

-Γιατροί και νοσηλευτικό προσωπικό έμπειροι και ανθρώπινοι με την αρμόζουσα συμπεριφορά στην πλειοψηφία τους.

-Οι χώροι πεντακάθαροι (2 φορές την ημέρα περνούσαν οι καθαρίστριες)

-Οι τραπεζοκόμες: «καλησπέρα σας και καλή σας όρεξη»

-Επάρκεια αναλώσιμων ιατρικών υλικών (τουλάχιστον στο βαθμό που μπορεί να το αντιληφθούν οι ασθενείς και οι συνοδοί)

-Την νύχτα για την νυχτερινή νοσηλεία ορισμένων ασθενών οι νοσηλεύτριες έμπαιναν στο δωμάτιο διακριτικά, προσπαθώντας να μην ενοχληθούν κατά το δυνατόν οι υπόλοιποι ασθενείς.

-Σε κάθε δωμάτιο και τουαλέτα μπουκαλάκια με αντισηπτικά υγρά.

-Τα χάπια για κάθε ασθενή σε χάρτινο φακελάκι, όπου αναγραφόταν το δωμάτιο το όνομα του ασθενή και τι χάπια περιείχε το φακελάκι.

-Σε κάθε αλλαγή ορού ή πρόσθεσης αντιβιοτικού και λοιπά, οι νοσηλεύτριες εξηγούσαν τι αφορά.

- Με το χτύπημα του κουδουνιού, άμεση η ανταπόκριση από το νοσηλευτικό προσωπικό.

- Σε αρκετά σημεία του κεντρικού διαδρόμου υπήρχαν νάιλον σακούλες όπου μπορούσες να τοποθετήσεις τα πλαστικά καπάκια από μπουκάλια νερού κλπ (πρόβλεψη για τη γνωστή ανακύκλωση για αναπηρικά καροτσάκια)

Έχοντας εμπειρία το τελευταίο διάστημα από άλλα δημόσια νοσοκομεία-κλινικές της Θεσσαλονίκης με συγγενικά μου πρόσωπα, αισθάνθηκα ότι νοσηλεύομαι σε άρτια οργανωμένη ιδιωτική κλινική που μανατζάρεται από εξειδικευμένο  διευθυντή (το μόνο που ίσως έλειπε ήταν το μονόκλινο δωμάτιο και η σχετική γκλαμουράτη διακόσμηση)

Παρά ταύτα, στο κυλικείο και στον αύλειο χώρο του νοσοκομείου, από ασθενείς και συνοδούς, άκουγα αρνητικά σχόλια για άλλες κλινικές του ίδιου νοσοκομείου.

Προβληματίστηκα και αναρωτήθηκα τι γίνεται.

Πως είναι δυνατόν κάτω από την ίδια διοίκηση του νοσοκομείου, η μία κλινική να παρέχει όλα τα προαναφερόμενα και για κάποιες από τις υπόλοιπες κλινικές να ακούγονται πολλά παράπονα, κυρίως οργάνωσης και συμπεριφοράς.

Πήγαν όλα καλά, πήρα εξιτήριο και από περιέργεια ζήτησα και έμαθα το όνομα του διευθυντή της κλινικής, καθηγητής ΧΑΤΖΗΧΡΗΣΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗΣ. Στο σπίτι κάποια στιγμή τον αναζήτησα στο διαδίκτυο και διαπίστωσα πλήθος επιστημονικού έργου  και διακρίσεων.

Αυτό από μόνο του, προσωπικά δεν μου λέει τίποτα, διότι δεν σημαίνει απαραίτητα ότι ο επιστημονικά καταρτισμένος και καταξιωμένος στον χώρο του έχει και την ικανότητα διοίκησης και οργάνωσης.

Γιατί αυτά που διαπίστωσα στην παραπάνω κλινική (όταν όλοι μιλούν για εξαθλιωμένα δημόσια νοσοκομεία) απαιτούν διαχείριση από άνθρωπο με ιδιαίτερες ικανότητες στο management.

Μετά από λίγες ημέρες πήγα στην κλινική με την σύζυγό μου για μετεγχειρητικό έλεγχο και όταν τέλειωσα ζήτησα να δω τον κ. Χατζηχρήστου. Η γραμματέας του με οδήγησε στο γραφείο του όπου συναντήσαμε ένα καλοσυνάτο, έξυπνο και ήρεμο άνθρωπο.

Συστηθήκαμε και του εξήγησα περιληπτικά τα παραπάνω, διατυπώνοντας την απορία μου πως τα καταφέρνει και μέσα στις γνωστές αντίξοες συνθήκες διευθύνει μία δημόσια κλινική πρότυπο για τα ελληνικά σημερινά δεδομένα.

Η απάντηση ήταν λιτή και εν πολλοίς αναμενόμενη: Καθημερινή προσπάθεια, παρακολούθηση και ενδιαφέρον με όλους τους συνεργάτες της κλινικής, και αναζήτηση εξωτερικών/εσωτερικών δυνατοτήτων που μπορούν ποικιλοτρόπως να προσφέρουν στην αναβάθμισή της.

Αποφάσισα να δημοσιοποιήσω όλα τα παραπάνω για δύο κυρίως λόγους: α) Τα αυτονόητα αποτελούν πλέον εξαιρέσεις και αυτές τις εξαιρέσεις οφείλουμε να τις αναδεικνύουμε μήπως και βρεθούν μιμητές, τουλάχιστον στον ευαίσθητο αυτό χώρο που λέγεται υγεία και αφορά τον ανθρώπινο πόνο β) Προφανώς σε όλη την χώρα θα υπάρχουν 5,10,20 κλινικές που διευθύνονται λιγότερο ή περισσότερο επιτυχώς με την φιλοσοφία-μεθοδολογία τύπου ΧΑΤΖΗΧΡΗΣΤΟΥ. Τόσο δύσκολο είναι σταδιακά να γίνουν 100,500,1000 αφού τα περισσότερα εξαρτώνται από τον ανθρώπινο παράγοντα.

ΦΡΑΓΚΙΑΔΑΚΗΣ ΝΙΚΟΣ»

(ΦΩΤΟ ΑΡΧΕΙΟΥ)

επιστροφή στην κορυφή
  • 1
  • 2
  • 3
Prev Next